Gisteren was een emotionele dag. Dat china xe9xe9n grote familie is blijkt wel weer uit het feit dat we op ziekenbezoek geweest zijn bij de schoonvader van Alan’s zus. Hij lijdt aan leverkanker en ligt op sterven. Ik ken de man van mijn voorgaande bezoeken in China. Een pittige kerel op leeftijd maar nog altijd in voor een lolletje. Toen ik de ziekenhuiskamer binnen kwam was het alsof ik mijn eigen vader weer zag, vechtend voor asem ondanks de zuurstof die hem toegediend werd. Tijdens ons hele bezoek heb ik mijn handen gevouwen gehad en stilletjes tot God gebeden of die man maar snel uit zijn lijden verlost mag worden en Maria gevraagd hem zoveel mogelijk bij te staan bij zijn verhuizing naar het hiernamaals.

In China kent men een antal gebruiken van eerbetoon aan overleden mensen. Als je op straat dit soort versierselen van papieren bloemen tegen komt bij de ingang van een woning weet je dat daar die dag of kort tevoren iemand overleden is.

Na het ziekenbezoek kochten we diverse gerechten in de vele winkeltjes langs de weg. Speciaal de favoriete gerechten van Alan’s oma en vader. Chinese alcohol en sigaretten werden gekocht, hoewel we zelf niet roken. Eenmaal thuis werd begonnen aan de voorbereidingen voor het bezoek aan hun graf. Samen met Alan’s schoonzuster heb ik de papieren vouwsels gevouwen, een soort bootjes en kroontjes van ‘goldplated’ papier. Een hele plastic draagtas vol.
Hierna kwam er een dikke stapel gekleurd vloeipapier op tafel. Een bankbiljet van 100 RMB werd er op gelegd en met de vuist aangeklopt, steeds verschuivend totdat het hele oppervlakte van de stapel papier bewerkt was. Op vernuftige wijze werden de vloeipapieren met de vingers gedraaid tot er grote rozetten ontstonden die steeds met een klein stapeltje dubbelgevouwen werden. Ook een tas vol. Eenmaal alles in de auto geladen gingen we op pad, de berg op waar de begraafplaats op de top aan de noordhelling ligt.

Bij het graf van Alan’s vader aangekomen werden er 4 wierookstokjes aangestoken en in het potje gestoken. Op het graf van oma werd het meegebrachte servies uitgestald op het offertafeltje en gevuld met de meegebrachte gerechten. 3 glaasjes alcohol werden in borrelglaasjes geschonken en samen met 3 brandende sigaretten op de rand van de tafel geplaatst. Zelfs thee werd gezet met kokend water dat meegebracht was van huis. Zodra alles klaar was en ook de wierook hier brandde knielden Alan, zijn broer en zijn neefje ieder ombeurten voor het graf en maakten 4 diepe buigingen met het hoofd bijna op de grond en de handen gevouwen bij het omhoog komen. Ik heb oma op mijn eigen manier gexeberd zoals ik dat zelf gewend ben te doen bij de graven van mijn vader en grootouders. Ik vond het niet passen om op dit onderdeel de chinese manier te volgen. Na het ritueel werd me een biertje aangeboden en kwamen de eetstokjes van pas. We begonnen van de gerechten te eten die uitgestald waren. Alsof we samen met de overledenen de maaltijd nuttigden. Zelfs een sigaret werd gerookt door Alan’s broer die overigens vorig jaar ook gestopt is met roken. Alan en ik hebben afgeslagen. Toen de thee koud was werd deze onder het offertafeltje leeggegoten en verse hete thee werd ingeschonken.

Na de offermaaltijd werd op een andere, speciale offerplaats onze vouwwerkjes in brand gestoken. Het vouwwerk symboliseert geld en rijkdom dat op die manier geofferd wordt aan de overledenen opdat het hen in het hiernamaals aan niets zal ontbreken.

Al met al een bijzonder gebeuren en best emotioneel, deze keer ook voor mij omdat ik oma ook persoonlijk gekend heb. Toen ze dit voorjaar overleed waren we niet in de gelegenheid maar China te gaan, bovendien werd ze (zoals gebruikelijk) nog dezelfde dag of binnen 24 uur na overlijden al gecremeerd en bijgezet. Daar konden we sowieso niet meer bij zijn en onze reis die we nu bijna achter de rug hebben was al geboekt.

Juist ook met dit soort gebeurtenissen ben ik blij deel te kunnen nemen aan alle facetten van het daaglijks leven in China. Daar kan m.i. geen gexf6rganiseerde rondreis met gids en 100 mede-buspassagiers tegenop!