De tijd van gaan is gekomen. Morgen is alweer de dag dat we de familie gedag moeten gaan zeggen. We vliegen dinsdag naar Beijing voor onze laatse hotelwissel, vlakbij het vliegveld. Alan’s zus vliegt met ons mee om haar in Beijing stage lopende zoon te kunnen ontmoeten.

Morgen moeten we zien dat we alles in de koffers krijgen. We keren met 1 extra koffer terug naar Nederland, zoveel dingen gekocht en cadeau gekregen dat het niet meer past in waar we mee gekomen zijn. Morgenavond is ook het afsluitende diner met de complete familie. De ervaring leert dat er dan meer getoast en gedronken wordt dan normaal, dus… of ik bij terugkomst in het hotel nog aan schrijven toe kom of laten we zeggen of ik daar dan nog toe in staat ben is nog maar zeer de vraag! *hik*

In Beijing zal er ook weinig tijd zijn dus waarschijnlijk is dit mijn laatste bericht van deze blog, die ik met veel plezier bijgehouden heb en waarvan ik hoop dat jullie die met veel plezier gelezen hebt. In ieder geval bij deze allemaal bedankt voor de leuke reacties die jullie hier of via de mail achtergelaten hebben en hierbij verklaar ik deze blog voor

gesloten.

Gisteren was een emotionele dag. Dat china xe9xe9n grote familie is blijkt wel weer uit het feit dat we op ziekenbezoek geweest zijn bij de schoonvader van Alan’s zus. Hij lijdt aan leverkanker en ligt op sterven. Ik ken de man van mijn voorgaande bezoeken in China. Een pittige kerel op leeftijd maar nog altijd in voor een lolletje. Toen ik de ziekenhuiskamer binnen kwam was het alsof ik mijn eigen vader weer zag, vechtend voor asem ondanks de zuurstof die hem toegediend werd. Tijdens ons hele bezoek heb ik mijn handen gevouwen gehad en stilletjes tot God gebeden of die man maar snel uit zijn lijden verlost mag worden en Maria gevraagd hem zoveel mogelijk bij te staan bij zijn verhuizing naar het hiernamaals.

In China kent men een antal gebruiken van eerbetoon aan overleden mensen. Als je op straat dit soort versierselen van papieren bloemen tegen komt bij de ingang van een woning weet je dat daar die dag of kort tevoren iemand overleden is.

Na het ziekenbezoek kochten we diverse gerechten in de vele winkeltjes langs de weg. Speciaal de favoriete gerechten van Alan’s oma en vader. Chinese alcohol en sigaretten werden gekocht, hoewel we zelf niet roken. Eenmaal thuis werd begonnen aan de voorbereidingen voor het bezoek aan hun graf. Samen met Alan’s schoonzuster heb ik de papieren vouwsels gevouwen, een soort bootjes en kroontjes van ‘goldplated’ papier. Een hele plastic draagtas vol.
Hierna kwam er een dikke stapel gekleurd vloeipapier op tafel. Een bankbiljet van 100 RMB werd er op gelegd en met de vuist aangeklopt, steeds verschuivend totdat het hele oppervlakte van de stapel papier bewerkt was. Op vernuftige wijze werden de vloeipapieren met de vingers gedraaid tot er grote rozetten ontstonden die steeds met een klein stapeltje dubbelgevouwen werden. Ook een tas vol. Eenmaal alles in de auto geladen gingen we op pad, de berg op waar de begraafplaats op de top aan de noordhelling ligt.

Bij het graf van Alan’s vader aangekomen werden er 4 wierookstokjes aangestoken en in het potje gestoken. Op het graf van oma werd het meegebrachte servies uitgestald op het offertafeltje en gevuld met de meegebrachte gerechten. 3 glaasjes alcohol werden in borrelglaasjes geschonken en samen met 3 brandende sigaretten op de rand van de tafel geplaatst. Zelfs thee werd gezet met kokend water dat meegebracht was van huis. Zodra alles klaar was en ook de wierook hier brandde knielden Alan, zijn broer en zijn neefje ieder ombeurten voor het graf en maakten 4 diepe buigingen met het hoofd bijna op de grond en de handen gevouwen bij het omhoog komen. Ik heb oma op mijn eigen manier gexeberd zoals ik dat zelf gewend ben te doen bij de graven van mijn vader en grootouders. Ik vond het niet passen om op dit onderdeel de chinese manier te volgen. Na het ritueel werd me een biertje aangeboden en kwamen de eetstokjes van pas. We begonnen van de gerechten te eten die uitgestald waren. Alsof we samen met de overledenen de maaltijd nuttigden. Zelfs een sigaret werd gerookt door Alan’s broer die overigens vorig jaar ook gestopt is met roken. Alan en ik hebben afgeslagen. Toen de thee koud was werd deze onder het offertafeltje leeggegoten en verse hete thee werd ingeschonken.

Na de offermaaltijd werd op een andere, speciale offerplaats onze vouwwerkjes in brand gestoken. Het vouwwerk symboliseert geld en rijkdom dat op die manier geofferd wordt aan de overledenen opdat het hen in het hiernamaals aan niets zal ontbreken.

Al met al een bijzonder gebeuren en best emotioneel, deze keer ook voor mij omdat ik oma ook persoonlijk gekend heb. Toen ze dit voorjaar overleed waren we niet in de gelegenheid maar China te gaan, bovendien werd ze (zoals gebruikelijk) nog dezelfde dag of binnen 24 uur na overlijden al gecremeerd en bijgezet. Daar konden we sowieso niet meer bij zijn en onze reis die we nu bijna achter de rug hebben was al geboekt.

Juist ook met dit soort gebeurtenissen ben ik blij deel te kunnen nemen aan alle facetten van het daaglijks leven in China. Daar kan m.i. geen gexf6rganiseerde rondreis met gids en 100 mede-buspassagiers tegenop!

We kijken al weer met veel plezier terug op onze binnenlandse trip. Alles is zo snel voorbij gegaan. Door de vele hotelwisselingen en reizen tussendoor is er van bloggen niet veel terecht gekomen. Enfin, de foto’s spreken voor zich denk ik zo. Wel wil ik er dit nog even over kwijt:
Shanghai is een grote bouwput en op dit moment alleen de moeite waard in de avond als alles verlicht is. Veel langer hadden we hier niet moeten blijven.
Zhou Zhuang is een soort chinese Zaansche Schans. Hoewel veel oude huizen authentiek zijn wordt er nog slechts in beperkte gevallen gewoond. De rest is souvenirwinkel en restaurant. Na een half uurtje had ik het wel gezien eigenlijk… ookal omdat bij elk winkeltje geroepen werd: looka looka… cheapa cheapa! Alweer, in de avond bij de lantaarns iets leuker maar nog steeds heel nep allemaal.
Suzhou, bekend om zijn tuinen maar oktober is echt de verkeerde tijd van het jaar. We waren er op doorreis en bleven er gelukkig maar 1 nacht.
Beijing is veranderd. Heel moeilijk om nog iets te herkennen van 8 jaar geleden, zelfs voor Alan die er toch jaren gewoond heeft. Veel buitenwijken zijn gesloopt en opnieuw opgetrokken. Oude vervallen flats kom je alleen nog tegen als je de doorgaande wegen verlaat en dieper de wijken in rijdt. Langs de grote wegen is alles opgeknapt, zelfs trottoirs en wegdek zien er overal pico bello uit. Bijna onwerkelijk voor Chinese begrippen. De Olympische spelen hebben Beijing een flinke impuls gegeven. Of het overal even geslaagd is laat ik in het midden.

Nieuwe foto’s van Beijing op het onderstaand adres:

http://picasaweb.google.com/A.vanderPutte

o.a. Het olympisch dorp, de Chinese muur, Tiananmen square.

Alle varianten heb ik nu wel gezien denk ik. Buiten op de binnenplaats van de hutong een schuin aflopende straatje zonder verdere voorzieningen; met of zonder tussenschotten; als gat in de vloer; met of zonder deur; met gebreide (jawel!!) overtrek; met of zonder papier; te smerig om ook maar in de buurt te komen of juist zo schoon dat je er voor je plezier best nog een kwartiertje zou willen blijven zitten. Welke uitvoering je ook treft, ze hebben allemaal xe9xe9n ding gemeen: Er staat een prullenmandje naast want het meeste chinese riool is vaak zo krakkemikkig om papier te kunnen verwerken. Voor wie het nu nog niet weet; ik heb het over de “chinese toiletvoorzieningen”.

De meeste openbare toiletten hebben geen papier. Neem in China dus altijd je eigen papier mee als je op pad gaat, bijvoorbeeld papieren zakdoeken. Als er wel papier is dan lijkt dat meer op schuurpapier en het is niet zondermeer in water afbreekbaar. Daarom spoel je nergens in China je gebruikte papier door de WC maar…. brrr… je gooit het in het mandje. Allereerst is het al een kunst om zo min mogelijk papier te gebruiken door een stuk toiletpapier op te vouwen tot een soort harmonica (zoals een vouwgordijn). Na elke veeg (ja ik weet het… geen lekker praatje maar lees maar ff door want geloof me, dat is minder erg dan het in de praktijk, soms op je hurken te moeten uitvoeren! haha) Enfin, na elke veeg vouw je het harmonikaatje 1 keer om, de volgende keer weer totdat je klaar bent of totdat je het rondom gebruikt is. Zorg wel dat je het nog kunt vastpakken zonder al te vieze handen te krijgen. Vouw het dubbel zodat de buitenkant wit is en er geen bruin te zien is. Althans, ik denk dat het zo moet want zo zie ik alle papiertjes van mijn voorgangers meestal ook in het mandje liggen. De bedoeling is dus dat je het dubbelgevouwen papiertje in het mandje deponeert…. en dat het dicht blijft! Dat laatste lukt me niet altijd… wat een geklooi en ik ga toch echt niet mijn papiertje weer uit het mandje vissen. Nu is mijn stoelgang weer normaal maar de eerste weken had ik last van race-kak en slingerpoep dus je begrijpt dat ik vaker geweest ben dan normaal. Ik ben het dan ook helemaal zat en heb besloten voortaan maar te smokkelen, mits de wijze van toiletspoeling het toe laat en ik zeker weet dat alles meegeslurpt zal worden. Best genant hoor, als je de hulp van je schoonmoeder moet inroepen omdat alles (wat je ook geprobeerd hebt) in de toiletpot rondjes blijft varen.

Ik ben niet snel ergens vies van maar een wc-bril met een gebreide overtrek vind ik echt te goor om aan te pakken, laat staan dat ik er op zou moeten gaan zitten! BRRRR…

Voor wie durft of mijn verhaal niet als zoete koek voor waarheid wil aannemen, hier een paar links met foto’s over chinese toiletten. (klik op de onderstreepte titels)

Het chinese toilet
een uitgebreide beschrijving van Chinese toiletgebruiken. Overigens raad ik je aan het te lezen, het is de moeite waard om meer te weten te komen.  ^_^
Het hurktoilet
Met je broek op kniehoogte en met je rug naar de muur… vaak geen handgreep om je aan vast te houden. Knap acrobatisch als je dat niet gewend bent.
Zonder deuren
Gezellig hurken met je buurman, al keuvelend je keutel kwijt.
Gezellig naast elkaar op een rijtje
Deze heb ik persoonlijk nog nooit gezien maar het zou me niet eens verbazen als ik er binnen zou stappen… en er meteen weer uit, hoe nodig ik ook moet.
Luiers
Dit artikel in het AD wijst voor zich.
Exe9n grote ruimte
Een soortgelijke situatie als deze ben ik ook al tegengekomen, urinoirs en wc-potten in xe9xe9n grote ruimte… en, in een gebouw waarin je het niet zou verwachten: Het hypermoderne vogelnest stadion! Accessible for disabled staat er met koeienletters op de deur.
Gebreide toiletzittingovertrek
Het plaatje is geen goed voorbeeld want deze is van fijngeweven textiel (waar ik overigens ook mijn bedenkingen bij heb) De toiletzittingovertrek die ik gezien heb is echt gebreid en zag eruit alsof die al manden niet gewassen was. Let wel, ik bedoel de brilovertrek en niet het dekselovertrek!
Zo kan het ook
Pure luxe (hoewel ik me afvraag of het in dit openbare toilet over een jaar nog steeds werkt) maar deze situatie kwamen we tegen in ‘de flessenopener’ te Shanghai. Natuurlijk uitgebreid uitgeprobeerd, helemaal geen WC papier nodig gehad. Gewoon blijven zitten. Een regelbare warmwater-straal en dito warme lucht klaart de klus volledig automatisch en naar eigen behoeften.

We kwamen bij het station van Beijing aanrijden en bij het zien van een hoge snelheidstrein riep ik grappend: “Die wil ik!!” Er zijn meerdere stations en dit treinstation is Beijjing Zuid. Een splinternieuw gebouw dat qua systematiek en passagiersverwerking een soort van zelfde systeem heeft als een
luchthaven. Enorme parkeergarages, een enorme hal met gemakkelijke wachtruimten en 24 gates

naarde verschillende perrons. Geen gedring op de trappen of bij de treinen. Je treinkaartje vermeldt ook je stoelnummer, dus altijd verzekerd van een zitplaats.
OOK in onze trein… de D35, een hogesnelheidstrein dus:

Comfortabeler dan een vliegtuig vanwege de vele beenruimte en het brede gangpad. In totaal een 4 uur durende treinreis met snelheden varixebrend tussen de 80 en 250 km/uur voor nog geen 20 euro per persoon… Koopie!! Uitstappen moet razendsnel gebeuren, de trein stopt per station slechts 1 of 2 minuten (dit wordt van te voren omgeroepen). Gelukkig ruimte genoeg om gemakkelijk je koffers te pakken en uit te stappen… alles gelijkvloers en… zxf3nder je koffer op te hoeven tillen de trein uit wandelen. Dus die uitstaptijd is ruim voldoende. Goed geregeld allemaal en al met al net zoveel tijd kwijt dan vliegen en verder met de auto/taxi! Helaas hebben we de vliegtickets voor de terugreis al geboekt

Morgenochtend vroeg opstaan om naar het treinstation te gaan. We gaan terug naar de familie en hebben een treinreis van ruim 4 uur voor de boeg. Tijd genoeg om nog wat te schrijven dus… als ik de ruimte heb in de trein en als de batterij van de laptop het lang genoeg uithoudt. Ik hoop onderweg ook nog wat leuke foto’s te kunnen schieten.

Acht jaar geleden toen ik voor de eerste keer in China was zijn we met de bus van Beijing naar Boshan gereden. 7 lange uren in en gammele, rammelende bus, afgeladen vol met mensen die met al hun bagage het gangpad versperden. Ik kon mijn benen niet kwijt en zat klem tussen de rugleuning van mijn stoel (of wat er nog voor door moest) en pal boven mijn hoofd de luidspreker van de TV die voor in de bus hing. De ergste reis die ik ooit gedaan heb en je zult begrijpen…. ik zie op tegen morgen. Geen idee in wat voor een trein ik zal belanden… geen idee hoeveel ruimte we hebben… geen idee. Misschien valt het mee en met die gedachte ga ik nu dus maar slapen, bijna 1 uur na middernacht.

Chinezen vervoeren van alles, met van alles. Lang niet altijd was ik in de gelegenheid een plaatje te schieten maar hier een paar voorbeelden van wat je zoal in het algemeen straatbeeld tegen kan komen:

Groenten en fruit. Dit is paard en wagen maar een ezel heb ik ook de kar zien trekken.

Dozen vol met ???? Deze is gemotoriseerd maar dit zie je ook achter op fietsen, al dan niet met drie wielen.
 
Huisvuil en straat- en allerlei ander afval.

Een slang van binnenschippers, al dan niet met lading

Mensen, deze Zhou Zhuang ‘taxi’ is puur toeristisch.
Deze taxi doet het niet voor de toeristen maar puur voor “de rijst in de mond”… (“brood op de plank” gaat hier niet echt op)Je komt ze overal in China tegen.

Het lijkt alsof ik niets kan uploaden naar Picasa dus de foto’s zullen nog even moeten wachten. Onze eerste avond in Beijing was ook al min of meer een teleurstelling, de verlichting van het vogelneststadion en de waterkubus had slechts 5 minuten gebrand… aldus omstanders die wel op tijd waren. Het lijkt alsof de chinezen zuinig willen zijn op hun Olympisch dorp dat ze het ‘s nachts in een donker doosje bewaren. Hoewel het pikkedonker was, een tijdopname van 15 seconden geeft evengoed nog een aardig plaatje:

Het hotel aan de overkant was wel verlicht, schitterend gezicht ook:

Later meer op Picasa.

Eindelijk weer internet en heel even tijd om een paar regels te schrijven. Allereerst, ons hotel in Beijing was geboekt door Alan’s vriend die dat op zijn eigen naam gedaan had. Niets mis mee maar toen we er aan kwamen bleek dat ik er niet in mocht. Het hotel is splinternieuw en heeft nog niet alle vergunningen rond om ook buitenlandse gasten te kunnen inschrijven. Helaas… koffers weer in de auto en op zoek naar een ander hotel. Snel gevonden, veel te klein kamertje en na room change geen internet meer. Vanavond geprobeerd om tickets te boeken voor de 21e maar de betaling wilde maar niet lukken. Result: Het is na 1 uur, hele lange dag gehad, chinese muur beklommen en ik duik zo lekker op mijn luchtbed… want je dacht toch niet dat ik zo op dat harde bed ging liggen toch? Met alle hotelwisselingen heb ik nog nooit zo vaak een luchtbed opgepompt en weer leeg laten lopen als in de laatset drie weken. Gelukkig hebben we de elektirsche pomp meegenomen. Ideaal!

Eerst nog even de foto’s naar de laptop en ik beloof als er een heeeele mooie tussen zit dat ik die alvast ff laat zien